Bir babayiğit ki, ama ne babayiğit: Bir sekseni geçen boyu, oldukça kaslı vücudu, güçlü kolları, anadan sürmeli gözleri.. tam bir Anadolu delikanlısı.

Köylü çocuğuydu ama kendi köyünde pek eğlenmez, gezerdi. Bazen yürüyerek giderdi, bazen atla giderdi. Başka köylere giderdi, kasabalara giderdi, şehirlere giderdi. Gittiği yerlerde, yolun orta yerinden, sol eli cebinde, biçimlice yürürdü: Başı dik, alnı açık, göğüs ilerde.

Okuma-yazma bilirdi. Köyünde okul yoktu ama gittiği kasaba ve şehirlerde orada bir harf, burada iki harf derken, epey bir ilerleme sağlamış, önce yazmayı, sonra okumayı öğrenmişti. Yazma öğrenmeden okuma öğrenilemezdi. Yazısı pek güzeldi. Harfleri birbiri peşisıra inci gibi dizer, sanki sanırsın yürüyüşe çıkmış asker bunlar.

Savaşı sevmezdi. Tam bir barış taraftarıydı. Ne zaman elinde davul bir tellal görse ( Padişahın fermanıdır. Urumeliye sefere çıkılacak, asker toplansın. ) dendiğini duysa, ortadan kaybolurdu. Dağ-taş gezerdi. Her ne için olursa olsun, insanların birbirine düşman edilip, savaştırılmalarına karşıydı. Dili, milliyeti ayrı diye neden insanlar birbirini öldürürdü, aklı almazdı.

Ä°nsanlara yardım ederdi. Bilmem ne köyünün, bilmem ne adındaki aÄŸası, köylüyü mü eziyordu, haksızlık mı yapıyordu. O köylü güvercinin kanadıyla bir haber uçursa, hemen ertesi gün, aÄŸanın konağındaydı. Tatlı diliyle, güler yüzüyle aÄŸayı ikna eder, söz alırdı. Artık o aÄŸa, BabayiÄŸit’in, dünya-ahiret kardeÅŸiydi. Onuruna konakta eÄŸlenceler tertiplenir, ziyafetler verilirdi. Sonraki zamanlarda da BabayiÄŸit arada bir aÄŸanın konağına uÄŸrar, sohbet ederlerdi.

Ay parçası. Ayın ondördü gibi güzel. O kız ki, güzel doğmuş, büyüdükçe daha da güzelleşmiş. Kendinden emin konuşması, kaçamak bakışlarıyla dünya güzeli.

BabayiÄŸit’in yolu Ay parçası’nın köyüne düşmüştü. Ä°kisi, köy meydanında karşılaşınca olan oldu: BabayiÄŸitin göğsünün sol tarafında bir volkan patlamıştı. Alevli lavlar damarlarından vücuduna yayıldıkça, BabayiÄŸit’e ani bir titreme gelmiÅŸti. Ay parçası da BabayiÄŸit’ten farklı bir durumda deÄŸildi. Ä°lk görüşte aÅŸk buydu iÅŸte. Birbirlerine sevdalanmışlardı.

Günler günleri kovaladı. BabayiÄŸit ile Ay parçası, daÄŸda, bayırda sık sık buluÅŸuyor, konuÅŸup, koklaşıyorlardı. Birbirlerinden ayrılmayacaklarını söyleyip, evlenmek istiyorlardı. Ailelerine durumu açtıklarında, Ay parçası’nın babası, zengindi ama iyi niyetliydi. Olur, demiÅŸti. BabayiÄŸit’in babası ise, fakirdi ama kötü niyetliydi. Olmaz, demiÅŸti. Ben zengin kızını gelin istemem. Biz fakiriz, fakir oÄŸlana, fakir kız yakışır. Davul dengi dengine, oÄŸlumu vermem zengine. Zenginin parası çoktur, sevdası yoktur.

BabayiÄŸit yalvardı, aÄŸladı ama babasını sözünden döndürmesi ne mümkün. Bu duruma sinirlenen zalim baba, evin samanlığına oÄŸlunu zincirle baÄŸladı. Hemen oracıkta oÄŸlunun göğsünü kızgın demirle daÄŸladı. BabayiÄŸit’in feryatlarına yer-gök aÄŸladı.

Duyanlar, duymayanlara söyledi.
Ay parçası o anda köydeydi.
Geceyarısı atına atladı.
Gidip BabayiÄŸit’i kurtardı.
Köyüne geri dönmedi.
Atını dağlara vurdu.

Zalim baba tek başına.
Takmış dört serseri peşine.
Gidip Ay parçası’nın köyüne.
Kurşun sıkmış onun soyuna.

Ay parçası öksüz kaldı.
BabayiÄŸit’le uzaklara kaçtı.
Evlendi başına taç taktı.
On çocukla neşe saçtı.

SON

Yazan: Serdar Yıldırım

Gönderen İsim/Mail: Serdar Yıldırım / serdaryildirim1959@hotmail.com

Yorum Yap