5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu. Var olduğumu henüz annem ve babam bilmiyor.
Bir elma çekirdeğinden bile küçüğüm. Ama ne de olsa, ben benim. Varım ya! Bu bana yetiyor. Henüz bedenim belli belirsiz, yüzüm yok ama varlığımı ve benliğimi hissedebiliyorum. Bir kız olacağım ve baharda çiçekleri seveceğim.

19 Ekim: Biraz büyüdüm. Kımıldamam mümkün değil. Annem henüz farkında değil ama onun kanıyla besleniyorum. Kalbini dolaşıp gelen sımsıcak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin kıpırtılarını şimdiden hissediyorum. Annem beni çok sevecek. Annem için güzel bir sürpriz olacağım.

23 Ekim: Hiç göremediÄŸim bir el aÄŸzımı biçimlendirmeye baÅŸladı. Dudaklarımda onun dokunuÅŸunu hissediyorum. Bu “el”in dokunduÄŸu yerler dudağım damağım oluyor. Düşünün bir yıl sonra bu elin dokunduÄŸu yerde tebessümler açacak, güleceÄŸim. Dudağımdan ve dilimden sözler dökülecek. Herhalde önce “Anne!” diyeceÄŸim. Anne duyuyor musun beni? Seninle konuÅŸacağım. Sana güleceÄŸim. Kimilerine göre hâlâ daha var deÄŸilmiÅŸim… Nasıl olur? Varım ve gülücükler sunacak dudaklarım da olmak üzere ya… Hem sonra bir ekmek kırıntısı ne kadar küçük olursa olsun yine ekmektir. Öyle deÄŸil mi anneciÄŸim? Ah bir konuÅŸabilsem!

27 Ekim: Bugün pek mutluyum. İçimde tatlı bir kıpırtı baÅŸladı. Artık bir kalbim var. Kalbim atmaya baÅŸladı. Hayatım boyunca böyle atıp duracak. Sevgilerle dolduracağım kalbimi. Tıpkı anneminki gibi… Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya baÅŸladığını bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?

2 Kasım: Her gün biraz daha büyüyorum. Kollarım ve bacaklarım da biçimlenmeye başladı. Hele bir büyüsün kollarım bak nasıl kucaklayacağım seni anneciğim. Şu ayaklarım da tamamlansın da, beraber çiçekli bahçemizde yürürüz. Belki birlikte okula gideriz.

12 Kasım: Ah evet… Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve küçük ÅŸeyler. Aman Allah’ım parmaklarım da çıkmaya baÅŸladı. Bunlarla çiçek toplayacağım, annemin elini tutacağım, kalem tutacağım. Belki de güzel bir ÅŸiir yazacağım. AnneciÄŸim, orada mısın? Ellerimi ellerinin arasına koymak için sabırsızlanıyorum.

20 Kasım: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada olduğumu öğrendi.. Yaşasın! Doktor teyze özel bir cihazla gördü beni. Ultrason diyorlarmış. Resmimi bile çekti. Sevinmiyor musun anneciğim? Seneye kalmaz kollarının arasında olacağım…

25 Kasım: Artık babam da burada olduğumu biliyor. Fakat henüz kız olduğumun farkında değiller. Onlara sürpriz yapacağım..

10 Aralık: Bugün yüzüm tamamlandı. Artık iki güzel gözüm, bir küçük burnum, dudaklarım ve yanağım var… Anneme benziyorum galiba…

13 Aralık: Artık çevreme bakabiliyorum. Etrafım çok karanlık ama olsun. Yine de mutluyum. Yaşıyorum ve varım. Kısa bir süre sonra gün ışığını görebileceğim, renkleri ve çiçekleri tanıyacağım. Rüyamda gördüm. Dünyada gökkuşağı diye bir şey varmış.. Onu çok merak ediyorum.. Anneciğim, babacığım sizin yüzünüzü de göreceğim. Tanışacağız…. Mutlu olacağız. Gülüşeceğiz..

24 Aralık: Kulaklarım daha iyi duyuyor artık. Anneciğim, senin kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen duyabiliyor musun? Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne kadar tatlı… Hiç duymadığım bir şey bu… Güzel ve sağlıklı bir kız olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne bakacağım, o tatlı sesini dinleyeceğim. Benim için ninni de söyleyecek misin anneciğim? Sen de beni özlüyorsundur mutlaka… Beni koklayacaksın.. Çok seveceksin, değil mi?

28 Aralık: Anne burada bir ÅŸeyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz bakıyor böyle… Sen acı çekiyor gibisin. Kalp seslerin deÄŸiÅŸti… Sustun. Benimle niye konuÅŸmuyorsun anne? Anne… Anne… AnneciÄŸim… Yüzümde soÄŸuk bir ÅŸey hissediyorum. Anne, yüzümü parçalıyorlar… Anne bir ÅŸeyler yap… Anne… Kolumu çekiyorlar anne… Canım yanıyor anne… Anne… Ayaklarımı parçalıyor bu ÅŸey anne… Beni sana baÄŸlayan damarı kopardılar anne… Anne kalbimi parçalıyorlar… AnneciÄŸim… Anne… Anne… An…

Kürtajınız tamamlandı hanımefendi. Geçmiş olsun !..

Artık öyle bir devire geldik ki küçücük bedenler hiç acımadan yok ediliyor… Bu yazıyı okuduÄŸum anda yüreÄŸim bir kez daha yandı… Yüce Yaradanın özene bözene varettiÄŸi en güzel varlık olan bir insana hemde insanların en saf ve temizi olan küçücük bir bebeÄŸe hiç acımadan daha birkez bile gün ışığını göremeden derin karanlıkları gösteren zihniyetlerin arasında yaşıyoruz ve bizler buna dur diyemiyoruz, hergeçen gün birçok can daha canlılığını var edemeden ölümü tadıyor… Allah bu yüreÄŸinde vicdandan eser olamayan ve yüreÄŸi adeta katı bir taÅŸtanda katı olan bu insanları ıslah etsin…
Sevgi ve saygılarımla…
Selam ve dua ile…

Dürriyekta

1 Yorum gonderildi. “~ BÄ°R BEBEĞİN FERYADI ~”

1. admin diyor ki:

   03 AÄŸustos 2009, 15:18

   Etkileyici bir yazı paylaşmışsın. Allah ıslah etsin ve kalplerine yumuşaklık versin.

Yorum Yap