Hayat nedir sorusuna herkes kendi anlayışına göre farklı cevaplar bulur. Bana göre hayat bir nefestir. Bir nefese ne kadar şey sığar diye düşünmeyin sakın. Ne kadar çok şey sığdırırsak o kadarını alır, o kadar genişler saatler,dakikalar. Ve ne kadar azla yetinirsek o kadar küçülür bir nefesin hacmi. İsmet Özel’in çok sevdiğim bir sözü var;’’Amaçları bulanık olanlar, kuşku yok ki araçların dolambaçlarında takılıp kalacaklardır’’Bence hayattaki en büyük amacımız bu bir nefeslik ömrü neyle, nasıl dolduracağımıza karar vermektir. Ancak bu şekilde bizi yapmak istediklerimizden alıkoyan araçların engellerinden kurtulabiliriz.

Bu sebeple hayat yolculuğunda insanın kendini tanıması çok önemli. Kendi dünyamızı keşfetmeye çalışmak başka dünyalara da daha farklı bir gözle bakabilmemizi sağlar. Aslında insanoğluna yüklenen en önemli vazife keşfetmektir. Ve her insan öncelikle kendi dünyasının kaşifi olmalıdır. Peki keşfetmek nedir?Kimlere kaşif denir?

Sözlük anlamına göre ”kaÅŸif” var olan ancak bilinmeyen bir ÅŸeyi keÅŸfeden ,ortaya çıkaran kimsedir. Tarihte kaÅŸif olarak nitelendirilen insanların çoÄŸunun keÅŸfettikleri topraklar, aslında daha önceden orada bulunan kiÅŸiler tarafından zaten biliniyordu. Orada binlerce yıldır yaÅŸayan yerli insanlar vardı. Bu gezginlerin kaÅŸif diye adlandırılmalarının temel nedeni dünya görüşleri üzerinde köklü deÄŸiÅŸiklikler gerçekleÅŸtirmiÅŸ olmalarıdır. Dünya var olduÄŸundan bu yana sayısını tahmin edemeyeceÄŸimiz kadar çok ÅŸey keÅŸfedildi. Her keÅŸif insanoÄŸlunun, yürüdüğü yolda daha da aydınlanmasına sebep oldu.

Fakat dünyanın en önemli kaşifleri her zaman çocuklar oldu. Eğer kalın camlı yetişkin gözlüklerimizi çıkartıp; çocukların dünyasını görmeyi başarabilirsek, keşfetmek kelimesinin mahiyetini yeniden keşfedeceğimize inanıyorum. Çünkü her çocuk dünyayı kendi gözüyle yeniden keşfeder.

”Çocukta, uçurtmayla göğe çıkmaya gayret;

Karıncaya göz atsa “niçin, nasıl?” ve hayret…

Fatihlik nimetinden yüzü bir nurlu mühür;

Biz akıl tutsağıyız, çocuktur ki asıl hür.”

Bir çocuÄŸun dünyasını Necip Fazıl’ın bu mısralarından daha güzel anlatan olmamıştır bana göre bu güne kadar. Bir çocuk mutlu olmayı sebeplere baÄŸlamaz yetiÅŸkinler gibi. Mutlu olacak bir sebep vardır her zaman. Çünkü mutluluk onun yaradılışında vardır. Çocukların dünyasında Amerika’yı yeniden keÅŸfetmek diye bir deyim yoktur. Kısa yol her zaman büyüklerin tercih ettiÄŸi yol olmuÅŸtur. Sadece yol vardır çocuklar için. Kısa yada uzun olması onların gözlerini korkutmaz. Esas olan amaçlarına ulaÅŸmalarıdır yolun sonunda. Söylesenize hangi birimiz istediklerimize ulaÅŸma yolunda çocuklar kadar ısrarcı olduk?

Hepimiz çocuk olmadık mı halbuki? Neden sürekli mazeretlerin ardına saklanır olduk yapmamız gereken şeyler için?Neden hep büyüdükçe küçük olanı hedefler olduk? Biz büyüdükçe azmimiz, kudretimiz mi küçüldü? Niye değiştirdik bu kadar fıtratlarımızı? Niye saklamadık bir yerlerde çocukluklarımızı?

1 Yorum gonderildi. “Hayatı KeÅŸfetmek”

1. lesamurai diyor ki:

   04 Kasım 2009, 23:21

   Çocuk bakışımı kaybetmemek için çıkmıştım yola…
   Herkesten farklı olacağım diyordum herkes gibi,
   Lakin şimdi kendi küçük dünyama mahkumum.
   Çocuklar gibi dikkatli ve saf hiç bir zaman,
   Biliyorum olamayacağım..

Yorum Yap